Το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου του 2008 οι Έλληνες ευχήθηκαν -όπως κάθε χρόνο- ο ένας στον άλλον «καλή χρονιά». Η ψυχούλα όμως όλων, ακόμα και των πλέον αισιόδοξων, γνώριζε άριστα ότι ο καινούριος χρόνος θα ήταν πολύ πιο δύσκολος από αυτόν που μόλις μας είχε αφήσει.
Ήδη η κρίση αρχίζει να μας αγγίζει για τα καλά και ένα ανεύθυνο πολιτικό σύστημα κάνει το παν να μας βυθίσει όσο πιο γρήγορα και άπατα μπορεί. Τα μόνα που τους ενδιαφέρουν είναι τα επικοινωνιακά τρικ, η απόρριψη από τους μεν των προτάσεων των δε, η αποκομιδή κομματικού οφέλους, ακόμα και μέσα από την τέφρα της ελληνικής οικονομίας. Λαϊκίζουν, αποπροσανατολίζουν και περιμένουν ο ένας τον άλλο στη γωνία. «Ο θάνατος σου η ζωή μου» είναι η υπέρτατη αξία των κομμάτων και... ας πάει και το παλιάμπελο. Τι μέλλον μπορεί να έχει αλήθεια μια κοινωνία που δεν μπορεί να συνεννοηθεί και το ζητούμενο είναι πάντα και μόνο η «κοκορομαχία»; Κανένα !
Για το 2009 υπάρχουν δύο ακραία σενάρια. Το αισιόδοξο λέει ότι επειδή η Ελλάδα έχει κλειστή οικονομία και αρκετή παραοικονομία, η κρίση δεν θα την αγγίξει πάρα πολύ. Το άλλο σενάριο λέει ότι όταν πλήττονται τουρισμός, οικοδομή, εμπόριο και ναυτιλία, δηλαδή η «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας, φυσικό είναι να πηγαίνουμε κατά διαόλου.
Σε αυτό, λοιπόν, το κρίσιμο σταυροδρόμι οι άνθρωποι του f|ranchise είναι ως συνήθως αισιόδοξοι και έτοιμοι να επενδύσουν. Όλοι, όχι μόνο γνωρίζουν, αλλά και κάνουν καθημερινά πράξη το «η ισχύς εν τη ενώσει». Οι μεν (franchisors) με την τεχνογνωσία, την καινοτομία, τα άριστα προϊόντα και τις υπηρεσίες που προσφέρουν και οι δε (franchisees) με τις επενδύσεις τους, τον κόπο τους, το μεράκι τους και τη σκληρή δουλειά τους, ενωμένοι βαδίζουν μπροστά και ανοίγουν νέους δρόμους, καινούριες ευκαιρίες ανάπτυξης και ευημερίας.
Οι άνθρωποι του franchise, εκείνοι που καθημερινά προάγουν την επιχειρηματικότητα και τη συνεργασία, είναι η μεγάλη ελπίδα για το μέλλον. Αυτοί, με την επιτυχία τους και το παράδειγμά τους, δείχνουν το δρόμο και «μπολιάζουν» πολλούς νέους επενδυτές και επιχειρηματίες.
Η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων του χώρου είναι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που μαζί με τις αμέτρητες άλλες παρόμοιου μεγέθους αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.
Τα παιδιά μας, το καλύτερο και μεγαλύτερο δημιούργημα από όλα τα δημιουργήματα ενός έκαστου από εμάς, βομβαρδίζονται καθημερινά με άθλια μηνύματα, που καλλιεργούν νοοτροπία εξάρτησης και απελπισίας. Για να αισθάνονται αδύναμα και να δέχονται την ήττα αδιαμαρτύρητα ως αναπόφευκτο κακό. Ελέω τηλεόρασης, είτε απευθείας, είτε και μέσω των μεγαλύτερων που επηρεαζόμαστε από την καθημερινή πλύση εγκεφάλου και τα φοβικά σύνδρομα τα οποία συστηματικά καλλιεργούνται. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι στη ζωή όλοι θέλουν να τους εκμεταλλευτούν, να τους αλλοτριώσουν, να τους «κλέψουν» την ψυχή και την καρδιά, να τους ξεζουμίζουν και να τους πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Εφοπλιστής σημαίνει  ληστής, επιχειρηματίας απατεώνας, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ύψιστος εχθρός που εμπορευματοποιεί την παιδεία, η εργασία το όπλο του καπιταλισμού κόντρα στο λαό, οι υψηλοί στόχοι αμερικανόφερτη εφεύρεση, η διάκριση μέσον «δουλεμπορίας», η μόρφωση ύπνωση και αποπροσανατολισμός από τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, η άμιλλα μέσο εκμετάλλευσης του λαού. Όλα αυτά είναι δυτικός, αμερικάνικος, φιλελεύθερος τρόπος σκέψης που κάνει τους ανθρώπους μηχανές, μας λένε οι «φωτισμένοι» οι οποίοι πιστεύουν στο σκοταδισμό της κεντρικά ελεγχόμενης οικονομίας, στην αγελοποίηση, στη δολοφονία της ελεύθερης σκέψης και κρίσης.
Τι και αν οι αρχαίοι Έλληνες δίδαξαν σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους τη σημασία της παιδείας στην ανάπτυξη του πνεύματος και του πολιτισμού; Τι και αν δίδαξαν την άμιλλα, τι και αν γνώρισαν στην ανθρωπότητα την αξία της συνεχούς αξιολόγησης, συνεχούς αυτοβελτίωσης και προόδου; 
Οι λαοί για να ευημερήσουν χρειάζονται παιδεία, οράματα, υψηλούς στόχους και σκληρή δουλειά. Και το franchise τα παρέχει όλα αυτά πλουσιοπάροχα. Γι’ αυτό και το προτιμούν όλο και περισσότεροι επιχειρηματίες.

 Μοιράσου το

επιστροφή